Gewenning (vrijdag 27 maart 2020)

Na de G van genieten, wil ik vandaag graag de G van gewenning uiten. Want hé, ik begin echt wel te wennen aan deze nieuwe (trage) levensstijl. 

Ik hunker niet meer naar prikkels, fysieke contacten met anderen, to do's op mijn agenda ... Ik geniet van het rustig opstaan, gemakkelijke kleren aandoen, ontbijt maken, mij voor de laptop installeren. Ik hol niet meer de trap op met 2 treden tegelijkertijd, maar wandel bewust trede per trede, voet per voet ... Ik vind het zalig om door mijn telefoonlijst te gaan en een persoon te selecteren waar ik vandaag naartoe zal bellen. Ik geniet van de rust en het dagelijkse "niets" moet. Ik ben meer ontspannen en ervaar nog amper druk, want hé, na het weekend komt er een maandag, dinsdag, woensdag ... en ook tijdens deze dagen heb ik een zee van tijd om mij met het huishouden bezig te houden. Die wekelijkse spinningles op maandagavond kostte mij al gauw 2u. Ook onze badmintontrainingen op dinsdag- en vrijdagavond namen snel 3u in beslag. Als ik deze tijd even snel optel (2 + 3 + 3) kom ik op 8u. 8u de tijd om aan me-time te doen, om het huis te poetsen met luide meezingmuziek, om met z'n drietjes het bos in te trekken en nieuwe wegen te ontdekken, om mijn ouders,oma en andere familieleden op te bellen, om te zoomen met vriendinnen, om mijn wederhelft in te maken met gezelschapsspelletjes, om te sporten in onze eigen fitnesskamer. Heerlijk!

Normaal gezien trosteer ik het weekend met een duidelijk planning: de was en de plas, winkellijstje maken, naar de winkel gaan, en dan beseffen dat je niet alles in die ene winkel gevonden hebt en nog naar een andere winkel moet crossen, me-time inbouwen, sporten, op familiebezoek gaan, vrienden uitnodigen of een bezoek voorbereiden ... Maar dit weekend is ... anders. Dat verlangzamen doet me goed.

Toch een kleine sidenote: Ik hoor, voel en ervaar de paniek inzake het coronavirus. De ziekte is nu wel heel erg dichtbij aan het komen. Wetenschappers verwachten volgende week een piek! En momenteel kent iedereen wel iemand die getroffen is door het virus en/of mogelijke symptomen heeft. Dit maakt de mensen (en mezelf) angstig. Ik blijf hopen, probeer positief te blijven en me niet teveel zorgen te maken. Maar wanneer de ziekte mezelf - of iemand die me heel dierbaar is - zal bereiken, gaat het gevoel een ommekeer maken! Dat is zeker. Dan gaat de paniek en de angst razendsnel naar boven schieten. 

Fingers crossed dat we gespaard blijven!