Vuilnisdag (dinsdag 24 maart 2020)

Op dinsdagochtend wordt bij ons in de straat het vuilnis nog steeds opgehaald. Waarvoor mijn grootste dank aan de lokale afval-helden. In tijden waarin meer dan 1 miljoen Belgen technisch werkloos zijn, een aantal miljoen dik tegen hun goesting aan het telewerken zijn met het geluid van kinderen op de achtergrond ben ik de dagdagelijkse vuilnisman extreem dankbaar. Waar andere liters desinfecterende gel gebruiken of hun handen continu aan het wassen zijn om het virus tegen te gaan wordt er bij hen niet gevreesd dat een beetje vuile handen je immuunsysteem kan verzwakken. 

Wat me deze ochtend wel deed verbazen was de grote berg met afval dewelke ik vlak voor mijn deur zag liggen. Verbazen, in de positieve zin! Ondanks dat we allen individueel geïsoleerd leven blijken we toch meer verbonden met elkaar dan we mogelijk achten. Het tovert een glimlach op mijn gezicht om vast te stellen dat letterlijk iedereen uit mijn buurt, gedurende de eerste week van zijn of haar isolement dezelfde gedachte had. Achter hun gesloten deuren waren ook mijn buren afgelopen weekend hun huis drastisch aan het opruimen. Zonder een Facebook oproep, zonder dagelijkse melding op het nieuws, zonder afgesproken tijdstip deed eenieder wat voor hem of haar goed aanvoelde. Opruimen! Blijkbaar zijn we dan toch niet zo verschillend van elkaar als men vaak zou denken. 

Hetzelfde blijkt tevens uit het gedrag van mijn buurman, die steevast om 9u, 11u, 13u en 15u, in zijn badjas, naar buiten komt op zijn terras om te roken. Hetzelfde maat! ... Ik rook niet, maar ik verafschuw mijn jeansbroeken voor dit moment evenveel als een sigaret. Ik trek het lint van mijn badjas nog wat verder aan terwijl ik weet dat ik hierin niet alleen sta.

Gewicht: 69,8kg