Alleen (zaterdag 4 april 2020)
Mijn buren zijn een bejaard
koppel. Ze wonen al langs mijn familie van voor mijn geboorte. Ik beschouw hun
al jaren als mijn extra oma en opa – zeker na het overlijden van mijn eigen
grootouders –.
Op 4 maart, vlak voor de Covid lockdown overleed mijn buurman.
Zijn begrafenis was pijnlijk maar ook vreemd – surreëel zelfs – omdat er toen al
regels van kracht waren rond sociaal contact. Maar hoe ga je om met de pijn van
het afscheid nemen, als je je oma vol verdriet voor je ziet staan en je zelfs geen
knuffel meer mag geven?
Nu, exact één maand
later zit mijn buurvrouw alleen thuis. Ze mag haar huis niet meer verlaten want
senioren vormen risicopatiënten. Ze heeft geen smartphone of laptop en hoort
haar kinderen en kleinkinderen enkel via de telefoon. Boodschappen worden
wekelijks netjes aan de deur afgezet. Sociaal contact tot een uiterst minimum
herleid.
Ik probeer intussen op
regelmatige basis even langs te gaan om te kijken hoe het met haar gaat. Zij
zit dan veilig achter het glas van haar veranda en ik sta buiten aan het raam
te praten. Toch nog een voordeel aan enkel glas, je kunt elkaar nog steeds
verstaan doorheen het glas. Het doet me pijn haar helemaal alleen te zien, troosteloos. Niemand
die haar kan omarmen en toefluisteren, ‘alles komt goed’.
Foto ©Lichtwaas –
Trouw Lien & Thomas (6.10.18)

Reacties
Een reactie posten