Alleen (zaterdag 4 april 2020)

Mijn buren zijn een bejaard koppel. Ze wonen al langs mijn familie van voor mijn geboorte. Ik beschouw hun al jaren als mijn extra oma en opa – zeker na het overlijden van mijn eigen grootouders –. 

Op 4 maart, vlak voor de Covid lockdown overleed mijn buurman. Zijn begrafenis was pijnlijk maar ook vreemd – surreëel zelfs – omdat er toen al regels van kracht waren rond sociaal contact. Maar hoe ga je om met de pijn van het afscheid nemen, als je je oma vol verdriet voor je ziet staan en je zelfs geen knuffel meer mag geven?


Nu, exact één maand later zit mijn buurvrouw alleen thuis. Ze mag haar huis niet meer verlaten want senioren vormen risicopatiënten. Ze heeft geen smartphone of laptop en hoort haar kinderen en kleinkinderen enkel via de telefoon. Boodschappen worden wekelijks netjes aan de deur afgezet. Sociaal contact tot een uiterst minimum herleid.

Ik probeer intussen op regelmatige basis even langs te gaan om te kijken hoe het met haar gaat. Zij zit dan veilig achter het glas van haar veranda en ik sta buiten aan het raam te praten. Toch nog een voordeel aan enkel glas, je kunt elkaar nog steeds verstaan doorheen het glas. Het doet me pijn haar helemaal alleen te zien, troosteloos. Niemand die haar kan omarmen en toefluisteren, ‘alles komt goed’.

Foto ©Lichtwaas – Trouw Lien & Thomas (6.10.18)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Als we maar gezond blijven (woensdag 25 maart 2020)

Het begin van onze blog ...

Kwellende routine (dinsdag 7 april 2020)