ijsjes (zondag 5 april 2020)

Het is vandaag een stralend zonnige zondag. Een dag waarop de stad normaal gezien vol loopt van de toeristen en de parken vol van de bewoners uit de stad. Maximaal terrasjesweer dat ieder nu in zijn eigen achtertuin viert. Mits mijn achtertuin een ingesloten 'koertje' betreft, dat wegens gebreken aan meubilair een triestige vertoning beoogt, vormt dit voor mij geen optie. De stad in trekken wordt het alternatief. Rondjes lopen in dezelfde wijken die me de afgelopen dagen meer en meer bekend zijn geworden. Normaliter loopt je hier vrij in je eentje rond, maar vandaag was dit niet van toepassing voor de gehele binnenstad. De ijssalons hebben namelijk hun deuren terug geopend. Een beetje vreemd dat dit nog mag, want in de nabije omgeving van ieder ijssalon krioelt het van de mensen. Aanschuiven doet men netjes met een afstand van 1,5m van elkaar. Maar voor het consumeren van het bevroren suikergoed, ploft men zich neer op de eerst voorkomende bank, steen, richel of verkeersinrichting. 

Nu staat het eten van ijs hoog in mijn prioriteitenlijst en heb ik altijd al geweten dat het ijsjes eten een uiterst noodzakelijk doel betrof. Het rustig eten van een ijsje op een plekje in de zon kan voor mij dus perfect beschouwd worden als een noodzakelijke verplaatsing. Ik wist enkel niet dat de hele stad er ook zo over dacht!? Jammer genoeg denken de toezichthouders op social-distancing hier niet zo over. Een ijsje dat €4 kost acht ik al duur genoeg. Voor mij moet daar geen toeslag van €250 aan toegevoegd te worden. Een koekje en wat discodip zijn voor mij alle toevoegingen die een ijsje maar nodig heeft.


Gewicht: 70,9 kg