(H) Anne Frank

Vanaf vandaag mogen we terug (indoor) sporten! Naast het wandelen en het fietsen van de afgelopen 3 maanden kan ik - eindelijk - vanavond weer naar de spinning les. Wat heb ik daar naar uit gekeken! En morgenavond? Morgenavond kan je mij op het badmintonveld vinden. Heerlijk! Want zo sporten @ home is het toch ook niet. De laatste tijd ontbrak bij mij hiervoor echt de motivatie! Ik ben niet iemand die thuis homevideo's kan kijken en mij achter een scherm 25 minuten in het zweet kan werken. Toch geen maanden aan één stuk. Hier krijg ik niet de juiste voldoening van. Geef mij maar competitie, actie en sociale contacten. Daarnaast heb ik ook een licht voorkeur voor routine, vast tijdstippen en een vaste locatie. De auto instappen en ergens fysiek naartoe gaan, motiveert blijkbaar beter dan op de trap naar boven wandelen. We hebben onszelf weer wat beter leren kennen. Thanks, corona! :)

Enkele weken geleden hebben we ontdekt dat er een geocache ligt op onze dagelijkse wandelroute. Handig! Een geocache is een bepaald punt (op de aardbol) waar iemand anders een raadsel/schat heeft verstopt. Zulke raadsels zoeken - aan de hand van coördinaten - heet geocachen! Het is een wereldwijde fenomeen EN de ideale buitensport tijdens de nog steeds opgelegde coronamaatregelen. Onze geocache ligt aan de Barakken van Meulenberg.  Als hint kregen we: "CVAPRG".  Na ontcijferen: "PINCET". Zonder al te veel kennis van geocachen en de waarde van deze hints gingen we op zoek naar de schat. En ja hoor, we vonden een klein buisje met daarin een papiertje. Zo klein, dat je een pincet nodig hebt om dit papiertje uit het buisje te nemen. Ah, een pincet. Vandaar deze tip dus! Doeme.  En zo wandelden wij (bijna) dagelijks langs deze geocache en vergaten we keer op keer een pincet (en een pen). Dom, dom dom. Hoe konden we nu keer op keer deze 2 attributen vergeten. Steeds op he...

Ik was al enkele jaren in het bezit van 2 laptops. 1 laptop, die ik af en toe gebruikte, en 1 laptop als back-up. Enkele jaren geleden leende ik deze back-up laptop (voor een korte periode) aan mijn opa. Maar na zijn overlijden, kreeg ik deze laptop terug en ja hoor, sindsdien kreeg ik het niet over mijn hart om deze weg te doen of te verkopen. En een laptop (2de hands) verkopen, vind ik ook zo beangstigend. Je weet nooit of echt ALLE persoonlijke gegevens wel degelijk gewist zijn, toch? Dus sleepte ik deze laptop verhuis na verhuis met me mee. De laptop ging van Herk-de Stad naar Hasselt, van Hasselt naar Pelt en van Pelt naar Houthalen. En bevond zich nog steeds onaangeroerd in de laptoptas! Toen ik vorige week - in de wekelijkse nieuwsbrief van de gemeente Houthalen-Helchteren - volgende bericht las: Steun onze inzamelactie voor laptops   Heb je nog een bruikbare laptop die je niet meer nodig hebt en wil je deze schenken aan een kind in nood uit Houthalen-Helchteren?  Breng...

Het is alweer een week geleden dat ik nog op deze blog geschreven heb. Reden? Inspiratieloos. De routine en verveling zijn toegeslagen. Er zijn nog weinig spannende en nieuwe zaken te ontdekken. Elke week ziet er ongeveer dezelfde uit. Kort samengevat: 36u telewerken, een bezoekje brengen aan de ouders, wandelen en fietsen, eventueel 's avonds een work-out of yogasessie, het huishouden, gezelschapsspelletjes spelen en last but not least serie kijken en zetel hangen :) Niet veel verrassends of spannends dus.  Het toppunt van vandaag was dan ook 200m wandelen (in de volle zon, het is zo'n 33 graden buiten) naar de apotheker en puffers inslaan voor de komende 3 maanden. Gevoel? Ziekelijk. Bah, ik ga niet graag medicatie halen bij de apotheker. En al zeker niet grote dozen vol met puffers. Elke ochtend en avond puffen vind ik niet zo erg. Daar heb ik na al die jaren al een gewoonte - zonder veel nadenken - van gemaakt. Maar zo medicatie kopen en met een tas vol puffers en allergiep...

Aan de ene kant hunker ik naar prikkels, actie en mensen rondom me. Kortom, ons gewone pre-coronaleven. Ik kijk er enorm naar uit om terug bij vrienden te kunnen afspreken, deel te nemen aan grotere familiefeesten, op babybezoek te kunnen gaan, te gaan sporten ... En ja, soms (bij momenten) wens ik zelfs om terug op den bureau te gaan werken, met een duidelijk scheiding van werk en privé.  Maar aan de andere kant geniet ik van de rust en de stilte. Het tempo van mijn eigen lichaam, de lege agenda en de keuzevrijheid om met mijn tijd datgene te doen, waar ik zin in heb (buiten de sociale bijeenkomsten dan). Ik geniet van de vrijgekomen tijd voor extra wandelingen en fietstochten door de natuur, van het verlangzamen, van momentjes met elkaar en onze beperkte bubbel. Als ik tijdens deze (rust)momenten denk aan het gewone, drukke leven krijg ik soms een knoop in mijn maag en een paniekerig gevoel. Het was steeds zo'n gejaag en gestress om alle to do's in de agenda rond te kri...

We moeten ons moet iets bezighouden, toch? Dus plante ik een stukje aardbei en mocht ik enkele weken later enkele hele kleine scheutjes verwelkomen. Ik stekte eveneens mijn hangplant en deed het scheutje in een kleinere bloempot. Daarnaast gooide ik de kontjes van de prei niet in de vuilbak - zoals normaal het geval is - maar zette ik deze in een glas water. En bijna diezelfde dag was er al groei te zien! Indrukwekkend. Ook mijn monstera-plant zou ik graag willen vermenigvuldigen. Enkele stekjes met wortel in een grote vaas met water en wachten maar ... Best wel fascinerend hoe de natuur zijn gang gaat.  Ohja, ik deed ook nog eens een poging - poging nummer 305 ofzo - om een avocadoplant te laten ontkiemen uit een avocadopit. Tot zover, zonder succes. Ik klasseer dit project dus in dezelfde categorie als raamfolie plakken. Categorie 'niet mijn grootste talent', aka falen, haha :) 

Het is officieel! Ik heb teveel tijd ... Door de (nog steeds) opgelegde maatregelen zijn er een heleboel activiteiten op de agenda verdwenen. De laatste weken - momenteel kunnen we zelfs spreken van maanden - heb ik getracht om een alternatief te voorzien voor deze "gaten" in de agenda. Voor - laten we zeggen - 60% is dat gelukt. Zo vul ik momenteel mijn agenda met bezoekjes aan mijn ouders (mijn bubbel <3), een 4-tal work-out via zoom met enkele vriendinnen, enkele online vriendinnenmeetings (gezelschapsspelletjes spelen, netflixparty ...) en fiets- en wandeltochten met het thuisfront. Maar voor de overige 40% van de tijd blijft het doelloos in huis rondlopen.  Zo werd vandaag het poetsen van de benedenverdieping verspreid over de hele zaterdagvoormiddag. De tijd dat ik effectief actief was!? Ik schat een 45-tal minuten. De rest van de voormiddag, lag ik in de zetel. Net zoals gisterenavond, en net zoals deze avond het geval gaat zijn. Doorligwonden? Nog net niet! Door ...