(H) Anne Frank

Aan de ene kant hunker ik naar prikkels, actie en mensen rondom me. Kortom, ons gewone pre-coronaleven. Ik kijk er enorm naar uit om terug bij vrienden te kunnen afspreken, deel te nemen aan grotere familiefeesten, op babybezoek te kunnen gaan, te gaan sporten ... En ja, soms (bij momenten) wens ik zelfs om terug op den bureau te gaan werken, met een duidelijk scheiding van werk en privé.  Maar aan de andere kant geniet ik van de rust en de stilte. Het tempo van mijn eigen lichaam, de lege agenda en de keuzevrijheid om met mijn tijd datgene te doen, waar ik zin in heb (buiten de sociale bijeenkomsten dan). Ik geniet van de vrijgekomen tijd voor extra wandelingen en fietstochten door de natuur, van het verlangzamen, van momentjes met elkaar en onze beperkte bubbel. Als ik tijdens deze (rust)momenten denk aan het gewone, drukke leven krijg ik soms een knoop in mijn maag en een paniekerig gevoel. Het was steeds zo'n gejaag en gestress om alle to do's in de agenda rond te kri...

We moeten ons moet iets bezighouden, toch? Dus plante ik een stukje aardbei en mocht ik enkele weken later enkele hele kleine scheutjes verwelkomen. Ik stekte eveneens mijn hangplant en deed het scheutje in een kleinere bloempot. Daarnaast gooide ik de kontjes van de prei niet in de vuilbak - zoals normaal het geval is - maar zette ik deze in een glas water. En bijna diezelfde dag was er al groei te zien! Indrukwekkend. Ook mijn monstera-plant zou ik graag willen vermenigvuldigen. Enkele stekjes met wortel in een grote vaas met water en wachten maar ... Best wel fascinerend hoe de natuur zijn gang gaat.  Ohja, ik deed ook nog eens een poging - poging nummer 305 ofzo - om een avocadoplant te laten ontkiemen uit een avocadopit. Tot zover, zonder succes. Ik klasseer dit project dus in dezelfde categorie als raamfolie plakken. Categorie 'niet mijn grootste talent', aka falen, haha :) 

Het is officieel! Ik heb teveel tijd ... Door de (nog steeds) opgelegde maatregelen zijn er een heleboel activiteiten op de agenda verdwenen. De laatste weken - momenteel kunnen we zelfs spreken van maanden - heb ik getracht om een alternatief te voorzien voor deze "gaten" in de agenda. Voor - laten we zeggen - 60% is dat gelukt. Zo vul ik momenteel mijn agenda met bezoekjes aan mijn ouders (mijn bubbel <3), een 4-tal work-out via zoom met enkele vriendinnen, enkele online vriendinnenmeetings (gezelschapsspelletjes spelen, netflixparty ...) en fiets- en wandeltochten met het thuisfront. Maar voor de overige 40% van de tijd blijft het doelloos in huis rondlopen.  Zo werd vandaag het poetsen van de benedenverdieping verspreid over de hele zaterdagvoormiddag. De tijd dat ik effectief actief was!? Ik schat een 45-tal minuten. De rest van de voormiddag, lag ik in de zetel. Net zoals gisterenavond, en net zoals deze avond het geval gaat zijn. Doorligwonden? Nog net niet! Door ...

Omstreeks 19u30 kwamen we terug (thuisà van onze dagelijkse wandeling. En ja hoor, daar zag ik het weer. Onze weelderige bosjes onkruid in de voortuin. Grrrr, dit moet morgen echt onder handen genomen worden. Willen of niet! Ik plaatste het visueel op de to do-lijst van morgen. Terug focus op het hier en nu ... Voordat ik me - coronagewijs - neerplofte in de zetel, stofzuigde ik nog snel de benedenverdieping en poetste ik het toilet. Voila, ik heb iets nuttig in het huishouden gedaan. Check! Nu kan ik rusten, of zou ik toch ... en voor ik het goed en wel besefte, stond ik met een lege emmer in onze voortuin. Ochja, dan maar even onkruid wieden. Het is een heerlijke nazomerse (hoewel het nog maar lente is) avond en hè, wat ik vandaag doe, moet ik morgen niet meer doen ;) Tijdens mijn mindful-pluk momentje kwamen er heel wat vragen in mij op. Hoe komt het eigenlijk dat we onkruid wieden en niet gewoon laten staan? Heeft onkruid een nut? Wie beslist eigenlijk of een plant onkruid is of ni...

Vandaag ontvingen we - een maand voor aanvang van onze geplande citytrip - een mailtje dat onze aankomende reis via Secret Escapes officieel geannuleerd werd. Jammer, maar het was te verwachten. En eerlijk is eerlijk, de nood was er niet om te genieten van een onbekende stad, met onbekende (vele) mensen en nog onbekende coronamaatregelen. En uitstel is geen afstel, toch!?  We maken gewoon - voor de zomer van 2020 - plannen om in ons eigen dorp, provincie of land (afhankelijk van hoever onze vakantieplannen mogen reiken) te genieten van de zon, het mooie weer en goed gezelschap. Vooral dat goed gezelschap is meer dan welkom! Ik hoop dan ook dat onze intieme bubbel (van max. 4 personen) snel kan uitgebreid worden naar onze naaste familie en een heleboel vrienden. Fingers crossed!

Voordat er sprake was van corona, het coronavirus, de lockdown ... , het B.C.-tijdperk  (= BeforeCorona)  zeg maar,  werden er heel wat boeken en artikels geschreven over 'vertragen, verlangzamen, innerlijke rust vinden enzovoort'. We leefden in een (heel) drukke maatschappij. Een maatschappij  waarin telefoontjes, mailtjes, piepjes en andere prikkels je aandacht grepen. En waarin ook van je werd verwacht dat je overal meteen op reageerde. Het was rennen en hollen om alles bij te houden. Even 'niks doen' werd bestempeld als  ‘niet tof’ of ‘saai’. Kortom het was een moeilijke oefening om evenwicht te zoeken in die waslijst van to do's en de nodige me-time. Maar dankzij corona kwam hier redding - voor de alleenstaanden of koppels zonder kinderen toch. Onze to do-lijst werd van de ene op de andere dag ... leeg! Allé, op enkele to do's na - die gewoon niet leuk zijn om te doen, en die automatisch genegeerd en verschoven worden. Er kwam een zee van tijd, tijd om ...

Vandaag, exact een week geleden, werd ik getriggerd om zelf sushi te maken. En die gedachte kreeg ik niet meer uit mijn hoofd #volhouder. Zoals je - in enkele posts hieronder kan lezen -  werd ik gedurende deze week meermaals geconfronteerd met een lege plek in de supermarkt. Een lege plek, die maar niet werd bijgevuld. In de afgelopen 7 dagen was er geen sushi-kit in de Delhaize te vinden.  Vandaag zou ik een laatste poging wagen. Vandaag was het mijn laatste kans om mijn wens - van de afgelopen week - in vervulling te brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik stapte de auto in richting de Delhaize. Vol goede moed liep ik naar de 2de rij, aan de linkerkant van het middenpad, ik draaide naar een laatste maal naar links ... maar helaas! Nog steeds geen sushi-kit. Balen! De sushi-rijst en de sushi-azijn werden wel aangevuld. Ik graaide deze - sneller dan mijn eigen schaduw - mee. En voor ik het goed en wel besefte, zat ik in de auto met maar de helft aan ingrediënten om sushi te maken...